“Custom white balance” w Eosach, ustawia się wybierając z menu zdjęcie, które powinno być skorygowane do neutralnego białego/szarego/czarnego. Zwykle wystarczy zrobić zdjęcie kawałka białej ściany i sprawa rozwiązana. Ale co zrobić, kiedy ściany są niebieskie albo czerwone (również przykład z wczoraj)? Wystarczy znaleźć kogoś ubranego w białą koszule i zrobić zdjęcie jego pleców. Nie musi nawet zajmować 100% kadru. Nawet jeśli balans bieli nie będzie idealny, będzie zdecydowanie bliżej rzeczywistości niż “zgadywanie na kelvinach”.
Wspominałem niedawno o BreezeBrowserze, wczoraj przetestowałem też inny produkt tej firmy – Downloader Pro. Wg mojego testu jest o 50% szybszy od darmowego DIM-a, o którym pisałem jakiś czas temu. Ma znacznie bardziej rozbudowane opcje co do tego jakie informacje mogą być zawarte w nazwie pliku (np. ISO) po jego skopiowaniu na dysk. Rewelacyjna wydaje mi się opcja {R}, która pozwala na automatyczne tworzenie podkatalogu, dla kolejnych kart (za każdym razem trzeba zamknąć program i odpalić go jeszcze raz dla następnej karty).
W Canonach (w innych pewnie też, ale się nie znam) po wpięciu do aparatu lampy błyskowej, w trudnych warunkach oświetleniowych autofokus działa sprawniej, ze względu na pomocnicze krzyżowe podświetlenie wysyłane przez lampę. Jednocześnie bywa, że lampa nawet ustawiona ze sporą korekcją (albo na manualu na częściowy błysk), nadal psuje efekt oświetlenia zastanego. Wczoraj miałem właśnie taki problem.
Pomocny okazał się kawałek papieru poskładany kilkakrotnie i “gumka recepturka” – wykorzystałem te dwie rzeczy do (praktycznie) całkowitego zablokowania błysku, jednocześnie nie rezygnując z pomocniczego dla autofokusa podświetlania.
Sprawdziło się rewelacyjnie. Jak tylko dostanę zgodę klientów, opublikuję jakiś przykład.
Zauważyłem pewną regułę – przy przeglądaniu zdjęć, zaraz po zgraniu ich na komputer, wybieram około 15% jako te warte dalszej uwagi. Oczywiście czasem to 10%, a czasem 20%, ale zwykle są to okolice 15%.
Przypuszczam, że wynika to m.in z mojego stylu pracy, gdzie czasem 10 klatek jest niemal identyczna, następuje tylko np. drobna zmiana mimiki osoby fotografowanej, miejsca gdzie patrzy itd. Później wybieram najlepsze.
Podejrzewam, że ludzie wychowani na średnim formacie pewnie mają tą skuteczność w okolicach 70%. Czy powinienem dążyć do tego żeby zwiększać ten procent? Na pewno tak (pamiętam moment kiedy podobało mi się zwykle 5%), ale wiedząc o tej regule, łatwiej mi oszacować ilość zdjęć jaką należy wykonać, aby mieć odpowiednią ilość tych ciekawych.
http://www.breezesys.com/ – program kosztuje parę groszy, a bije Lightroom-a i Bibble na głowę jeśli chodzi o prędkość przeglądania plików RAW. W moim przypadku czas pierwszego przejrzenia zdjęć ze ślubu spadł z około 5-6h do 1.5h, co uważam za niezły wynik. Osoby korzystające z bardzo szybkich komputerów, mogą nie odczuć aż takiej różnicy. Mimo wszystko – polecam. Znalezione przez Jarka (dzięki!).
