Michał Dulemba – portrety, zdjęcia tańca i mody

Kilka osób po tym jak pokazałem im ostatnie zdjęcia panoramiczne zapytało jak i czym to zrobiłem.
Do wykonania panoram użyłem Canona 20D, statywu, głowicy Panosaurus i programu PTGui. Poniżej reszta przepisu.

1) Przygotowanie

a) Porządki. Pierwszym etapem jest przygotowanie wnętrza czyli m.in. usunięcie drobnych rzeczy, które mogą zepsuć końcowe wrażenie. Układanie tego co będzie widoczne, tak aby dawało zamierzony efekt (zwykle chodzi o porządek ). Znacznie łatwiej tutaj poświęcić dodatkowe 40 minut, niż potem stawać na głowie, żeby coś usunąć lub domalować w Photoshopie.

b) Miejsce obrotu. Drugim etapem jest wybór miejsca, w którym będziemy obracać się z aparatem. Nie wdając się w szczegóły teoretyczne tego jak jest rozwijany obraz (można o tym przeczytać tutaj: cambridgeincolour.com), warto poobracać się z aparatem i zobaczyć jakie wrażenie robi na nas ten widok. Czy ważne elementy są widoczne, a mankamenty ukryte? Czy w trakcie obrotu widać Z podpowiedzi – jeśli coś jest naprawdę blisko nas, na panoramie będzie na „wybrzuszeniu” co warto czasem wykorzystać podkreślając dany element.

c) Próbne zdjęcia. Trzecim etapem jest wykonanie kilku zdjęć, aby ustalić ewentualną korektę naświetlenia (w stosunku do tego co podpowiada pomiar matrycowy) oraz zakresu bracketingu (aby wyciągnąć szczegóły w cieniach i światłach) i ustalenie, takiego ustawienia balansu bieli, żeby większość panoramy wyglądała dobrze – więcej o tym, w dalszej części, gdzie będę pisać o obróbce wykonanych zdjęć.

2) Zdjęcia

a) W trakcie wykonywania zdjęć warto kolejne ujęcia robić ze sporą zakładką – może nawet 30-50%. W ten sposób zmniejszamy ryzyko pominięcia jakiegoś wycinka.

b) Jeśli nie jesteś pewien czy ostatnie dwa ujęcia się nakładają – powtórz je.

c) Jeśli wydaje Ci się, że w danym ujęciu, ktoś wszedł Ci w kadr lub poruszył jakiś przedmiot – powtórz je.

d) Proste linie powinny być proste – ustaw tak statyw i obrót, żeby najważniejsze linie były proste.

e) Trzymaj się ustawionego balansu bieli white balance – raczej nie warto używać „auto” ponieważ poszczególne klatki panoramy będą mięć inne odcienie.

f) Uważaj żeby w trakcie zdjęć nie kopnąć w statyw – nawet drobne przesunięcie może spowodować bardzo dużo dodatkowej pracy przy sklejaniu zdjęć. Może jakimś rozwiązaniem byłoby nawet oznaczenie na podłodze, gdzie dokładnie był ustawiony statyw, żeby w razie przesunięcia można było wrócić do poprzedniego ustawienia.

g) Jeśli miejsce na karcie nie jest jakimś ograniczeniem – rób zdjęcia w RAW-ie, łatwiej będzie naprawić ewentualne kłopoty z pomieszanymi źródłami światła.

3) Obróbka

a) Zgraj zdjęcia i zrób ich kopię zapasową na DVD.

b) Wybierz po jednym ze zdjęć tego samego fragmentu (teoretycznie środkowe-poprawnie utawione) i wrzuć do osobnego folderu, a klatki na których są zbyt wypalone / zbyt smoliste obszary zajmij się w podpunkcie b)

c) Bracketing oczywiście potrzebny był do tego, żeby w przypadku zdjęć, ze źródłami światła poskładać klatkę z np. 3 zdjęć z różną ekspozycją. Zwykle wszelkie problemy z kolorami zostają trochę wzmocnione na tym etapie, dlatego warto takie już „hdr-złożone” zdjęcie skorygować przed zapisaniem go do folderu wspomnianego w podpunkcie a). Jak poskładać zdjęcie HDR opisałem jakiś czas temu.

d) Prawie zawsze jest tak, że ze względu na to iż, źródła światła są u góry, więcej światła pada na podłogę niż na sufit Dlatego zwykle warto lekko rozjaśnić sufit, bo jest nienaturalnie ciemny w stosunku do ścian i podłogi.

e) Poprawianie linii – czasem na elementach, gdzie są długie linie widać że coś nie skleiło się totalnie idealnie. Jeśli nie udało się tego poprawić w programie do sklejania to pozostaje „łatanie” w PS. Procedura jest mniej więcej taka : „skopiuj, wklej, obróć, przesuń” czyli wycinamy kawałek gdzie jest „złamanie” linii (w miarę długi), wklejamy go na nowej warstwie, obracamy o zwykle 1-2 stopnie, lekko przesuwamy aby idealnie się zgrał z istniejącą linią. Może jest to trochę oszukiwanie, ale przy dłuższych odcinkach ten 1 stopień nachylenia jest pomijalny i wygląda dużo lepiej niż „ząbek” na danej krawędzi.

f) Sporadycznie może zdarzyć się, że w wyniku aberracji albo braku wypoziomowania odpowiedniego statywu (ewentualnie krzywych ścian) coś będzie bardziej powyginane/pokrzywione niż powinno. Warto spróbować narzędzi typu „distort”, „skew” czy filtrów do korekcji aberracji.

g) Jeśli na zdjęciu występują obszary o dużej różnicy w kolorze oświetlenia – zwykle warto jeden z nich skorygować, zbliżając kolorystycznie do drugiego. Skopiuj całą warstwę z panoramą, skoryguj kolor (np. używając narzędzia „Color cast”), przejdź na górną, dodaj maskę i pomaluj tak, żeby w miejscach gdzie to konieczne było widać spodnią warstwę z inną korekcją.

h) Spłaszcz plik i voila – gotowa panoramka. Przykłady panoram wykonanych tą techniką wrzucę w następnych dniach/postach.

Update:

Poniżej linki do dwóch galerii zdjęć / panoram przy użyciu tych technik:
Pierre Cardin – Galeria Kazimierz
Pierre Cardin – Galeria Krakowska

Related posts:

1. 15% udanych ujęć Reklama Zestaw filtrów korekcyjnych. Koniec walki z balansem bieli....
2. Panoramy Reklama Zestaw filtrów korekcyjnych. Koniec walki z balansem bieli....
3. Dystans po sesji Reklama Zestaw filtrów korekcyjnych. Koniec walki z balansem bieli....
4. 7 serwisów galeryjnych dobrych do nauki fotografii Reklama Zestaw filtrów korekcyjnych. Koniec walki z balansem bieli....
5. O monopodach i statywach z aluminium słów kilka Reklama Zestaw filtrów korekcyjnych. Koniec walki z balansem bieli....

Related posts brought to you by Yet Another Related Posts Plugin.